Patron

Podział kraju na dzielnice (1138) przez Bolesława Krzywoustego sprawił, że dotychczas jednolite państwo polskie rozbiło się na szereg luźno ze sobą związanych księstw. W okresie rozbicia dzielnicowego ród Piastów podzielił się na 5 głównych linii: wielkopolską, śląską, małopolską, mazowiecką i kujawską. Protoplastą linii wielkopolskiej był Mieszko III Stary (1126 - 1202), książę Wielkopolski i kilkakrotny władca krakowskiej dzielnicy senioralnej. Ostatnim przedstawicielem linii wielkopolskiej był Przemysław II (zmarł 1296). Piastowie śląscy wywodzą swój ród od Władysława II Wygnańca (1105 - 1159) i jego synów.
Władysław Wygnaniec WŁADYSŁAW II WYGNIANIEC (1105 - 1159), książę śląski i zwierzchni książę Polski (1138 - 48), najstarszy syn Bolesława Krzywoustego. Po śmierci ojca objął dzielnicę senioralną z Krakowem oraz Śląsk jako swoją dzielnicę dziedziczną oraz przejął prerogatywy władzy księcia zwierzchniego, m.in. zwierzchnictwo nad lennikami, książętami pomorskimi, nad młodszymi braćmi, prawo mianowania urzędników państwowych i kościelnych. Od 1141 rozpoczął walkę z młodszymi braćmi. Po oślepieniu i usunięciu swego najbliższego współpracownika Piotra Włostowica stracił poparcie możnych i został obłożony klątwą biskupa. Ułatwiło to jego braciom zwycięstwo nad seniorem w 1146 r. Na wygnaniu w Niemczech złożył hołd królowi Konradowi III, skłaniając go do wyprawy interwencyjnej na Polskę, którą jednak Jurorom udało się zatrzymać. W 1157 roku lepiej zorganizowana wyprawa cesarza Fryderyka I Barbarossy również nie przywróciła władzy Władysławowi, który zmarł na wygnaniu w Niemczech. Synowie księcia, Bolesław Wysoki i Mieszko Plątonogi w 1163 roku odzyskali Śląsk i zapoczątkowali linię Piastów śląskich.
BOLESŁAW I WYSOKI (1127 - 1201), książę śląski. W 1172 roku wygnany przez Mieszka I Plątonogiego, zwrócił się o pomoc do cesarza niemieckiego, dzięki któremu odzyskał Śląsk. Zmuszony był jednak do wydzielania Mieszkowi I Plątonogiemu dzielnicy raciborskiej, a swemu najstarszemu synowi, Jarosławowi - opolskiej. Prawdopodobnie płacił również cesarzowi coroczny trybut ze Śląska. W 1177 przyczynił się do upadku Mieszka III Starego, nie udało mu się jednak przejąć tronu krakowskiego. Nie wykazał większej aktywności w walkach o tron krakowski. Nie zdołał zrealizować żadnych większych planów politycznych, a na tronie wrocławskim utrzymywał się w dużej mierze dzięki pomocy zewnętrznej. Położył natomiast zasługi dla rozwoju gospodarczego Śląska. Popierał rozwój osadnictwa wiejskiego, rozpoczął kolonizację przygranicznych puszcz, zapoczątkował rozwój górnictwa w Złotoryi. Ufundował m.in. klasztor Cystersów w Lubiążu, który miał stać się nową nekropolią książąt śląskich. Tam też został pochowany.
HENRYK IV PROBUS (1258 - 1290), książę wrocławski (od 1270) i krakowski (od 1288). Zwany też Prawym. W 1273 rozpoczął samodzielne rządy we Wrocławiu. W 1276 wykupił z rąk arcybiskupa magdeburskiego ziemię krośnieńską stanowiącą klucz do Śląska. Podstępnie uwięziony przez Bolesława Rogatkę i wypuszczony dopiero po rezygnacji z części Księstwa Wrocławskiego. W 1281 uwięził syna Rogatki zmuszając go do posłuszeństwa i pomocy wojskowej. po śmierci Leszka Czarnego zgłosił pretensje do Krakowa i zajął go w latach 1288 - 89. Podjął starania o koronację, ale został otruty.
Henryk I Brodaty HENRYK I BRODATY (ok. 1165 - 1238), książę śląski od 1201. Syn Bolesława I Wysokiego, wnuk Władysława II Wygnańca z linii Piastów śląskich. Dążył do zjednoczenia i umocnienia Polski dzielnicowej. Sprawował władzę również w Krakowie, Opolu i Wielkopolsce. Był twórcą tzw. Monarchii Henryków Śląskich. Propagator rozwoju górnictwa, zakładania miast i wsi na prawie niemieckim. Przeprowadził reformę monetarną. Przyczynił się do rozwoju gospodarczego Śląska. Znany budowniczy klasztorów i zamków, m.in. gotyckiego zamku w Legnicy. Zmarł w Krośnie jako książę zjednoczonych ziem Polski południowej: księstwa wrocławskiego (od 1201), księstwa krakowskiego (od 1232) i księstwa wielkopolskiego od 1234).
HENRYK II POBOŻNY (ok. 1196 - 1241), książę śląski, krakowski i wielkopolski od 1238, syn Henryka I Brodatego. W 1222 dopuszczony do współrządzenia z ojcem, wspomagał go w dziele jednoczenia Polski, następnie je kontynuował. Zginął 9.IV.1241 dowodząc obroną Legnicy przed Tatarami. Zniszczenie Śląska przez Mongołów i śmierć Henryka II Pobożnego położyły kres możliwościom zjednoczeniowym Śląska, który w następnych latach uległ podziałowi na szereg samodzielnych księstw.
BOLESŁAW II ROGATKA (1220 - 1278), od 1242 książę śląski. Syn Henryka II Pobożnego. W 1247 dopuścił do współrządów brata, Henryka III Białego. Po podziale Dolnego Śląska, ostatecznie zatrzymał Legnicę i Głogów. W 1249 roku utracił ziemię lubuską na rzecz arcybiskupa magdeburskiego. W 1251 roku wydzielił Głogów młodszemu bratu - Konradowi. Spór z biskupem wrocławskim Tomaszem I osłabił pozycję Bolesława Rogatki wobec kościoła. Szukał pomocy u feudałów niemieckich. Otaczał się Niemcami co uczyniło go niepopularnym wśród polskiego rycerstwa.

  • Strona głowna
  • Szkoła Historia Patron Pracownicy szkoły Galeria szkoły Wychowawcy klas Kontakt
  • Uczniowie Samorząd SP Nr 20 Gimnazjum Nr 9 Liceum
  • Osiągnięcia Wyniki konkursów Sukcesy SP 20 Sukcesy Gmnazjum i Liceum
  • Ogłoszenia Kalendarium Terminy konkursów Przetargi Dni Integracji 2007

  • Linki Zespół taneczny "BALBINKI"
    • Technika w G9 Świetlica szkolna